The Reality (Second half *Ending*)

Kaya pala Familliar syanung unang makita ko sya. Yung time na nagkabungguan kami.

The man in my phone's wallpaper and the man in front of me.

The man in my fantacies. And the man in front of me.

The man in my Dreams and the man in front of me.

The man that Im always thinking, the man that Im always praying for.

Is now in front of me.

I slap my face.

A pinch my face.

No Im not dreaming.

He's real.

I stand up slowly. Unti-unti ko syang nilapitan.

Nagtataka syang nakatingin lang sakin.

I didnt mind him.

I touch his face.

Hes real.

I touch his perfect nose.

Hes real.

And lastly.

I hug him.

Hes my dream. GOD !

After so many years. I finally saw him.

Naramdaman kong pinapat nya ng dahan-dahan yung likod ko.

"ssshhh. Why are you crying?"

Di ko namalayang umiiyak na pala ako. Kaya pala English sya ng English.

Hinigpitan ko lalo yung pagkakayakap ko sa kanya.

"Hey! Is there any problem? Are you scared of me? But seems your not too. Your hugging me" narinig kong nagchuckle sya.

Mas masarap pala pakinggan yung boses nya sa personal.

Binitawan ko sya.

Tinitigan ko lang sya.

Nakataas yung dalawa nyang kilay na nakangiti sakin.

"6D"

"whooa! The first time you speak up. I thought you don't know how to speak. You know me?" nakakatawa talaga yung reaksyon nya.

Kinuha ko yung phone ko at pinakita sa kanya. Tinignan nya naman agad yun. Agad syang ngumiti ng makita yung nasa.screen ng phone ko. Yung ngiting labas yung ngipin.

"whooaa! So your one of my fans. Thanks!"

Wala na akong ibang gustong gawin ngayon kundi ang titigan yung perpekto nyang mukha.

"do you have any food here? Im a bit starving. I cant go on a resto coz somebody might recognize me."

Oo nga pala. Sikat sya.

"Yeah. Follow me" at dahil fan nya nga ako. Pati laman ng ref ko mga paborito nyang pagkain. Dito lagi nauubos yung pera ko.

Pinaupo ko sya sa harap ng dinning table at binigyan ng pagkain.

"my favorites"

"just eat here. Wait for me, I'll just change my clothes."

"sure!"

Umakyat ako sa kwarto ko.

"Whooooaaaaaaaaaa!!!"

Sumigaw ako ng sobrang lakas. Wala akong paki kung anong isipin ng mga kapit bahay ko. Sobrang saya ko.

Tumalon talon pa ko sa kama ko. He's here! He's here. The man of my dreams!

Nagbihis ako kaagad at binalikan sya sa kusina. Baka mamaya umalis na yun eh.

Pero nakita ko sya. Andun paden. Kumakain. Tinignan ko yung oras. 6:15

Maaga pa pala.

"join me"

Umupo ako nadin ako sa harap ng upuan nya dito sa mesa. Bale sa kabila sya. Nakaharap ako sa kanya. Bat ba ang gwapo nya.

"Am I that handsome?" tapos tumawa sya. Kahit pinagmamayabang nya lagi yung mukha nya di paden ako natuturn-off. He's deffinitely handsome.

"Yeah. Can I ask you?"

"of course you can." nakangiti padin sya.

"When did you arrive here in our country?"

"uhm Im already 4 days here."

Hala? Apat na ra araw? Bat diko alam yun? Kaya pala walang update sa kanya this past few days.

"ahh ok. When you will go back in your place?"

"tomorrow. In the afternoon."

Stuck !

Bam!

Left part scratch.

Can I cry again?

"Hey! Why are you crying again?"

Umiyak na pala ako.

Pinunasan ko kaagad yung luha ko.

"Nothing. Just eat there ok? Ill just go in living room"

"ok"

Tumayo na ko at patakbong pumunta sa sala. Sheeezzz!

Am I expecting anything?

In just an hour?

Jrel?! What do you think are you doing? Sheez! Pinunasan ko yung luha ko.

"Hey! Are you ok? Why are you crying again? Any problem?"

Umiling lang ako. Tapos nginitian sya.

Umupo sya sa tabi ko.

"can we take a picture?"

"sure! If you want, were goin to take a lots of lots of selcas!"

"Really? I love that"

Ayun nag picturan lang kami.

Tawanan dito tawanan dun. Makulit din pala syang kasama. Magulo. Nababatukan ko pa minsan.

Ang dami naming picture.

Nung nagsawa kami pareho sa mukha namin naisipan naming maglaro ng computer games.

May loptop ako at isang PC. Ako sa PC sya sa loptop. Naglaro kami ng magkalaban. At yung matatalo may parusa.

Lagi akong natatalo sa kanya. Kaya kawawa yung ilong ko sa pitik nya.

Kayo kaya maglaro ng counter strike? Panlalanki yun eh.

Next game. Flappy bird. Pataasan kami ng score. Ang matalo papahiran ng lipstick na iba-iba din ang kulay. 

Tawa ako ng tawa sa mukha nya. Lagi kasi syang talo. Eh medjo magaling ako sa flappy bird. Pinicturan ko ng ganun ang mukha nya. Puro lipstick.

Tawanan lang kami ng tawanan.

Nang pareho kaming makaramdam ng gutom, nagluto ako ng makakain namin. Filipino food ang ipapatikim ko sa kanya.

Kare-kare

Diko alam kung nasarapan sya.

Kain lang kasi sya ng kain

Pagkatapos naming kumain, nagkwentuhan lang kami ng nagkwentuhan. Diko na inisip na aalis sya kinabukasan. Ang mahalaga yung oras na kasama ko sya.

Di paden natatanggal yung lipstick sa mukha nya. Kaya kahit nagkukwento sya natatawa paden ako sa kanya.

Nung di na nya matiis yung tawa ko nagpatulong na syang tanggalin yung lipstick sa mukha nya.

Medjo nahirapan kaming tanggalin yung pero success naman.

Tinignan ko yung orasan ko. 12:00 hating gabi na pala. Di pa ba uuwi to.

Napansin kong tumingin din sya sa relo nya. Tapos tumingin sakin.

"I think I need to go now."

Scratch feeling.

Wla na akong magagawa. Kailangan na nyang umalis.

Wag ka umiyak Jrel. Please.

Tumango lang ako. Hinatid ko sya hanggang sa labas ng gate namin.

Buti nalang may taxi pa sa ganitong oras. Safe sya. Sa laki ba naman nya.

"Thaks for this day. One of the best experience in my life."

Di ko na mapigilan. Umiyak na ako. Ngayon ko lang sya nakasama pero Im sure with my feelings.

"Nie. I Love you. I felt inlove with you. No. Im inlove with you eventhough you only exist in my dreams. But now that your here. In front of me, I can feel it. Its true. But who I am? Im just one of your fans. I know that we are so many, lots of loving you. But my feelings."

Nilapitan nya ako. Pinunasan nya yung luha ko. Naramdaman ko nalang na yakap na nya ako.

"sshhh! Im so thankful that I have a lots of fans loving me. Ofcourse I love you all. I love them all. But, J? Were different. Im not saying that I cant love you back. You know my life. Its not that easy. Were not allowed to have a relationship. I love my career.I love what Im doing. Thanks a lot J. I really apreciate it. Someday you can find your own Woonie. The one that will love you back. The one that will love you more than you do. I love you too J. But Im not the one for you. I hope we can still be friends after this. Dont worry, I will not forget you. I promise to visit you here. But please. Forget about that feelings. It makes me feel sad. Im sorry too If I cant Love you back like the way you do. But bear in your mind that Theres a right time for that."

Ang haba ng sinabi nya. Lahat tumatak sakin. Bumitaw sya sa pagkakayakap sakin. Nagkatitigan kami. Nakangiti sya sakin. Masyadong madilim laya di ko makita yung buonh mukha nya. Pero naaaninag ko yung mga mata nya.

"stop crying ok? I need to go now. Your one of my treasure that I need to sacrifice. Theres no words can explain how thankful I am to have you right now."

Yung sumunod nyang ginawa, nakapagpawala sakin sa sarili ko.

He kiss me.

On my face, my nose and In my lips. A quick kiss.

And lastly in my forehead.

And the last thing I knew, He walk away.

I cant stop from crying.

Ang sakit marinig mula mismo sa taong mahal mo na di mayo pwede. Na sobrang layo ng pagkakaiba nyo. Na hanggang sa huli, Fantasy will just remain a fantasy. And it will never be happend in reality.

Son Dongwoon.

I hope someday, you can still recognize me.

Jrel Lopez.

The girl that confess in front of you and cry in front of you.

Nakita ko syang papasok na sa departure area. Pero luminga-linga muna sya na para bang may hinahanap, ng di nya makita kung ano at sino yun tuluyan na syang pumasok.

Hanngang sa muli 6D.

My Fantasy turns to Reality.

And makes me realize that fantasy will always remain a fantasy.

-=-=-=-=-=-=-=-

Note:

Thank you for Reading !

The Reality (First half)

Her POV

Eto na naman ako.

Nakatitig sa screen ng cellphone ko.

Hinihiling na sana balang araw magkita kami.

Na sana balang araw mapansin nya din yung nararamdaman ko.

Na sana kaya nya din akong mahalin tulad ng pagmamahal ko sa kanya.

"Haaay! Imposible talaga tong mga iniisip ko" ang tanging nasabi ko sa sarili ko.

Uamaga na naman. May pasok na naman ako. Ginawa ko na ang dapat gawin. Pagkatapos naglakad na ako papunta sa University na pinapasukan ko. Buti nalang walking distance lang tong Boarding house ko papunta sa pinapasukan ko.

Ako nga pala si Jrel Lopez. Di mayaman di din mahirap. First year college, Programing yung kinuha kong kurso. Diko alam kung bakit yun yung kinuha ko. Medjo mahirap. Tinatamad na nga ko minsan mag-aral. Pero pag naiisip ko sya, ginaganahan ako mag-aral. Tsk. Abnormal ako.

Di ako maganda. Maliit din ako. Di ako maputi pero di ko din masasabing maitim ako. Sakto lang. Nasa ibang bansa yung Mama ko, she's an OFW, yung Papa ko naman bz sa trabaho nya. He's a chef. I have 3 siblings. Pero nasa Laguna sila. At ako dito sa Manila. Nag-iisa. Kailangan eh.

"Aray!" may nakabungguan ako. Buti nalang di ako natumba. Masyado ata akong nafofocus sa iniisip ko. Naglalakad nga pala ako. >_

"Eh?!" Nagkatinginan lang kami nung nakabungguan ko.

Nakajacket sya ng maitim na may hood, nakasalamin, tapos nakasombrero. All black. Ano to hold-aper?

Dub Dub 

Dub dub

Bat ganun yung nasa kaliwang dibdib ko? Parang Oa ata? Kaba? Pero wala akong naramdaman na takot sa kanya.

"Im sorry" tapos naghalf-smile sya sakin. Sheez! Ang gwapo nya. >_

Sa iisang tao ko lang nasasabi yang salitang gwapo. Sa lalaking nasa phone ko.

Tinanguan ko lang sya. At nilagpasan na nya ako. Napailing nalang ako. Eto na naman ako eh. Yung lalaki na namang yun yung iniisip ko. Di ko namalayang nakangiti na pala ako. That stranger. He's a little bit familiar.

The Next day.

Morning Rituals again. Naglakad ulit ako papuntang school.

Ang aga pa pero ang dami ng nagchichismisan sa hallway. Pero wala naman akong pakialam sa kanila. Sabi nga nila "walang basagan ng trip" trip nila yan eh. Pumasok nalang ako sa Room namin at umupo malapit sa bintana.

"Rel ! Ohmygee! Di ka maniniwala sa saaabihin ko. Whooaaa!"

Nilingon ko yung kumausap sakin.

Yung bestfriend ko.

At nag-iisang kaibigan ko dito sa school namin.

Si Lexy.

"KYAAAHHHH! REEELLLL! YUNG FANTASY MOOOOO! MAGIGING TOTOO NAAAAA!" with matching yugyog.

"Eh?"

"Relll ! The boy in your wallpaper. He's here in our country. Secret lang dapat yung pagbisita nya dito kaso accidentaly may nakakita sa kanya! And Guess what? Malapit dito sa school sya nakita na naglalakad. Whooooaaaa!!"

Parang naparalize ako sa narinig ko. Andito sya? Totoo ba to?

Lub Dub 

Lub dub

That big kicks again.

"Hey! NR as always? Rel? Eto na ohh. Iisang hangin nalang kayong hinihingahan. He's real. Atleast ngayon di ko na masasabi sayong nasa fantacy world ka lagi"

Nginitian ko lang sya.

Yeah.

Always.

Fantasy.

Dream.

Impossible.

"Ayeee. Ngumiti ka den. Sana makita natin sya personal noh? Pag nangyari yon pwede na akong magmadre" with matching hawak pa sa kaliwang dibdib nya.

"Sobra na yun"

"asus ikaw nga jan eh. Naalala ko pa yung sinabi mo dati na pagnakita mo na sya pwede ka ng mamatay. As in deads"

Nalala pa pala nya yun. Di ko nalang sya pinansin.

Natapos na naman ang isang araw kong biak-biak na ang utak ko. Exage pero medjo totoo.

Naglakad ulit ako pauwi sa Boarding House ko. Ang daming studyante. Wala akong kasabay. May kotse yung kaibigan ko at magkaiba ang direksyon ng inuuwian namin. Habang naglalakad ako may biglang sumulpot sa tabi ko. Di ko nalang pinansin kasi baka isa lang yun sa mga taong nagsisiksikan ngayong araw. Rush hour.

"Hi" That voice? Parang narinig ko na to. Nilingon ko yung sumabay sakin.

And.

Sheez! Yung lalaking nakabungguan ko. Pero at this time may mask na sya na nakatakip sa kalahati ng mukha nya >_< Matatakot naba ako? Bat nya ako sinasabayan? Holdaper ba sya? Wala akong pera para pambigay sa kanya sakali. Di ako mayaman. Pero di sya mukhang holdaper. -_-

He snap in front of me. Nakatulala na naman pala ako.

"problem?"

Kahit ganito yung attire nya bat parang ang gwapo nya paden sa paningin ko? Napailing nalang ako sa sarili ko. Tinalikuran ko nalang sya at naglakad ulit.

"Hey! Can I join you?" Join? Bakit join? May pagkain ba ko?

Di ko nalang ulit sya pinansin. Pero eto na naman sya. Sinasabayan ako sa paglalakad. Pero ok lang naman siguro yun. Di naman sya mukhang masamang tao. Pareho kaming walang imik hanggang makarating kami sa tapat ng boarding house ko.

Papasok na sana ako sa gate ng magsalita ulit sya.

"hey! Can I come with you? Can I get in?"

Hala? Ano ba to? Di ba sya marunong magtagalog? Tinignan ko sya ng nagtatanong.

"I promise. I wont hurt you. I wont do anything. Just let me In pleaseeee?" pinagsaklop nya pa yung dalawa nyang kamay. Napangiti ako sa ginawa nya. Iniimagine ko yung buong mukha nya. Nakapout habang nakikiusap sakin.

No choice ako. Pinapasok ko nalang sya. Mukha naman syang safe.

Pagkapasok namin. Umupo kaagad ako sa sofa. Grabeh! Nakakapagod pala maglakad. Haayy! Pipikit na sana ako ng may magsalita.

Ay may kasama pala ako. Ang bopols ko. Tsk.

"Uhmm Can I take off my disguise?"

Eh? Disguise? Ibig sabihin tinatago nya yung mukha nya! Umayos ako sa pagkakaupo ko at tinitigan sya. May salamin padin sya. Kakausapin ko ba to?

"But promise me that you will not tell anyone that Im with you."

Eh? Di naman ako chismosa eh. Tss. Tinanguan ko sya.

Inisa-isa nyang tanggalin ang nasa mukha nya.

Salamin.

Those eyes. Natulala ako. Mata palang kilala ko na sya.

Mask.

His perfect nose.

Jacket with Hood.

His hair.

F*ck !

Sh*t !

D*mn !

 Cant help my self to cuss.

The Reality

Fantasy will bring you to Reality.

Is it Possible ?

A short Story that makes me realize something for myself.

Just try to read this.

There's no harm to try.

Coz sometimes Fantasy can lead us to reality and back us to a Real REALITY.

If you want to know what I mean, Open this!

Fan Fiction

Are you a fangirl?

A very addicted fangirl/fanboy to your bias?

A k-pop, P-pop, J-pop a local artist or even a hollywood artist.

That even in your dream, they exist.

Are you one of that kind of a fan?

Mahirap na masaya.

Mahirap kasi, alam mong hanggang paghanga ka nalang.

Masaya kasi napapangiti ka sa mga kanta nila, o nagiging inspirasyon mo sila.

ang tanong.

Hanggang kailan ka magiging FANGIRL?

Hanggang Kailan ka aasang balang araw magkikita din kayo at magkakasama?

Hanggang kelan ka maniniwala o magpapatanga sa FANTASY mo?

Hanggang kelan nga ba?

Ako? Hanggang sa panahon na sya na mismo ang magsasabi saking "TAMA NA, DI TAYO BAGAY. IBA ANG MUNDO KO KESA SAYO. SANA WAG MONG IKULONG ANG SARALI MO SA PANINIWALANG BALANG ARAW MAGIGING TAYO."

Ang hard pero yan ang katotohanang mahirap tanggapin.